Lieve mam,
Je bent al meer dan een maand dood en huilen doe ik nog steeds. Misschien wel net zo radeloos als jij in de laatste maanden van je ziekte. Het ging goeddeels aan me voorbij. Tot op de drempel van de hospice, maar toen huilde je niet meer, maar ik wel.
Ik ben nu handmatig begonnen je foto’s op te schonen. Het ging nog om bijna 50.000 bestanden. Er zitten ook brieven van je ouders bij en van jou. Zelfs de afscheidsbrief van Paula heb ik gevonden voordat ze zelfmoord pleegde. Ga ik lezen voor zover er een kans is dat ik je nog beter leer kennen. Door het opschonen, zitten er nu ook lege mappen tussen, maar het blijft monnikenwerk, omdat ze stuk voor stuk bekeken moeten worden. Dat gaat weken, zo niet maanden duren. Misschien ga ik wel vooral de vlinders bewaren om kaarten mee te maken en de rest meer globaal bekijken. Daar aarzel ik nog over, omdat het toch om jouw nalatenschap gaat. Ik bewaar in elk geval een kopie van alles op harddisk. Heb mapjes gemaakt voor je vier kinderen, voor jou en de overige familie en een mapje voor vlinders en bijen, overige insecten, vogels, landschap en bloemen en andere dieren. Dat lijkt te voldoen.
Het troost me een beetje om zo met jou bezig te zijn, omdat alleen de puinhoop op je laptop al laat zien hoe chaotisch en paniekerig je was. Het maakt me ook steeds aan het huilen, omdat je er niet meer bent.
Tot later, mam
Tuur