Lieve mam,
Vanmiddag gefietst met Tony. Hij bleek een lekke band te hebben en terwijl hij bij de fietsenmaker binnen stond voor reparatie, zat ik buiten op een bankje om je te huilen. Gisteren vroeg de huisarts me of ik zelfmoordgedachten had en bij wie ik terecht kon. Zelfmoord ga ik echt niet plegen. Zolang ik nog redelijk gezond ben, kunnen er misschien ook nog dingen gebeuren die het leven de moeite waard maken. Muziek en boeken zijn al genoeg om te willen blijven leven.
Haar vraag zette me wel op een nieuw spoor. Mocht mijn liefdesverdriet om jou niet minder worden, kan ik altijd nog stoppen met eten. Afvallen doe ik toch al sinds jij er niet meer bent. Ik kook wel weer en eet ook, maar vaak maar één keer per dag. Ik heb feitelijk nauwelijks eetlust. Drinken doe ik pas sinds een paar dagen weer wat, maar dat bevalt niet.
Verhongering
Bij uithongering heb ik alle tijd om mijn financiën af te wikkelen, mijn spullen weg te geven en een euthanasieverklaring op te stellen. Het duurt zo lang totdat mensen doorhebben dat ik mezelf ondervoed, dat het waarschijnlijk al te laat is om er nog iets tegen te doen. Ik zeg niet dat ik het ga doen, maar het is een geruststellende gedachte dat ik het leven op die manier in eigen hand kan nemen.
Veel liefs,
Tuur
PS: Blijken je andere kinderen vandaag een deel van je as te hebben verstrooid in de Linge, samen met je zus Clara. Nu had ik het drietal al kort na je dood geblokkeerd, zowel per telefoon als per e-mail, maar je jongste dochter had wel de bus met je as voor mijn deur gezet. Ik vond hem al opvallend licht, vergeleken met wat ik me herinnerde van de asbus van Bert. Ik dacht dat het kwam, omdat je een klein vrouwtje was geworden met een uitgeteerd lijf en in een mand gecremeerd bent. Maar nee, zonder iets te zeggen, hebben ze er een deel van je as uitgehaald. Ik had al eerder laten weten dat ik er niet bij wilde zijn, dus het geeft niet. Hun goed recht om zich geen rekenschap van mij te geven, maar dan hoef ik dat aan hen ook niet te doen. Goed om op tijd te weten. Wat ben ik blij dat ik jou al voor je dood aan hen heb overgelaten. Tot vandaag was ik verdrietig, omdat ik er niet voor je was in de laatste maanden van je leven; nu ga ik de onvermijdelijkheid ervan inzien.