Lieve mam,
Bij het opruimen van de wanorde op je laptop zie ik hoeveel liefdevolle aandacht en energie je erin hebt gestoken. Sommige foto’s, veelal slechte scans van vage familiekiekjes, hebben meerdere namen en zijn soms tientallen keren opgeslagen.
Ik herken die aandacht uit de tijd dat ik nog bluesprogramma’s van de radio opnam en op de binnenkant van bandrecorderbanden en later compactcassettes nauwkeurig opschreef wie de artiest was, de titel en soms achtergrondinformatie. Alleen maakte ik er geen puinhoop van. Zelfs met speciale software kost het me nog zeker een maand om al je foto’s op te schonen en nog maar één exemplaar over te houden. Ik heb nu nog ruim 60.000 afbeeldingen te gaan en als ze op de automatische piloot zijn opgeschoond, ga ik wat resteert één voor één bekijken wat er verder nog weg kan.
Strontvlieg
Ik verwacht niet meer dan één grote USB-stick over te houden met bruikbaar materiaal, bijvoorbeeld om ansichtkaarten mee te maken. Hoe mooi een bruine strontvlieg met prooi ook is; vergroot aan de muur of geplakt op een ansichtkaart, zal hij weinig fans hebben.
Vlinders en bijen op bloem en enkele landschapjes zullen overblijven verwacht ik, en een enkele familiefoto.
Tot later, mam
Tuur
PS: Waarom ben ik in godsnaam het afgelopen jaar en zeker na je kankerdiagnose niet zuiniger op je geweest: liever en attenter toen het nog kon, dwars tegen de pesterijen van je oudste dochter in? Waarom kon of wilde ik niet zien hoe slecht het met je ging? Een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Je prognose was minder dan een jaar. Had het uitgemaakt als je zelf over het einde had willen praten en de regie had genomen, zoals je ex Theo heeft gedaan met zijn euthanasie? Ik weet haast zeker van wel, maar je belde me zelfs niet meer. De voorlaatste keer was op mijn verjaardag dat ik te laat opnam. Ik heb niet teruggebeld en de laatste keer belde je huilend op, terwijl ik liep te wandelen: ‘dat ik maar niet moest komen’, iets wat ik helemaal niet van plan was. Ben ik nalatig geweest en tekort geschoten? Het laatste jaar had ik er zeker meer voor je kunnen zijn, maar ik zou de vraag niet eens aan de psycholoog durven stellen, bang voor een confronterend antwoord.