Lieve mam,
Heb vandaag de eerste brief aan jou op mijn weblog gezet, althans chronologisch gezien. Hij gaat over jullie gezinssamenstelling en de generatiekloof tussen zussen enerzijds en je broers anderzijds.
Ik laat het voorlopig aan niemand weten, omdat er weinig vleiends in staat over je dochters. Ik zie wel wanneer ze erachter komen. Kan ik het mooi structureren, spelfouten eruit halen en langzaam bezien of er een boek inzit of niet
Hoewel je weinig op foto’s staat, heb ik er toch al een paar gevonden. Een recente met Clara staat bij de eerste brief. Je wist toen al dat je ziek was en lachte waarschijnlijk als een boer met kiespijn, gewoon omdat je vindt dat dat op een foto hoort.
Minimal music
Voor het eerst sinds je dood heb ik weer muziek aangezet: klassiek voor beginners, ofwel minimal music; klassiek met weinig instrumenten, meestal met piano. Het dringt niet tot me door, mijn gedachten blijven bij jou en ik moet er alleen maar van huilen. Lezen gaat nog helemaal niet.
Jij gaf niet veel om muziek; op je uitvaart hebben we Cat Stevens gedraaid en Boudewijn de Groot en een aria van Puchini, omdat je enige liefde, annex schuinsmarcheerder Bert dat deuntje altijd voor je floot.
Samen luisterden we wel eens naar Richard Tauber, maar vooral omdat je vader deze operazanger ook prachtig vond. Een fantastische stem inderdaad, en nog in het Duits ook, wat mij aanspreekt.
Peter Lens
Door jouw overlijden, ben ik gaan Googlen naar Peter Lens die jij een paar keer ontmoet hebt, naar ik meen voor het eerst bij een tv-programma. Hij was zowat de eerste tv-dokter. We hebben wel eens gedrieën ergens gezeten: in een bioscoop of theater. Ik weet nog dat Peter je een compliment maakte en ik iets repliceerde als: ‘Met dank aan Oil of Olaz’. Moet ergens in de jaren tachtig zijn geweest. Het spul bestaat nog steeds, maar onder een andere naam. Nu begrijp ik opeens waarom je Peter Lens aantrekkelijk vond. Hij had wel iets weg van Bert met zijn donkere krullen en ietwat bolle toet.
Peter werd tweeënnegentig en stierf in het voorjaar van 2024. Gek eigenlijk dat jij je als eenkennig mens met een laag zelfbeeld zo makkelijk onderhield met BN’ers als Boudewijn de Groot en Peter Lens en zelfs met hen correspondeerde. Je voelde je waarschijnlijk bevestigd als vrouw en zij vielen daarvoor, en voor je naïviteit. Dat is me nooit zo opgevallen. Die vaststelling komt van je zus Clara en ik denk dat ze gelijk heeft. In de eerdere brieven die ik schreef, komen daarvan ook staaltjes voor. Ze volgen later op deze plek.
Hier mijn moeder ergens in de jaren tachtig als niet heel willig slachtoffer van illusionist Hans Kazan.
Tot later, mam
Tuur
PS: Terwijl ik dit alles opschrijf, gaat de muziek volledig aan me voorbij. Voor het eerst irriteert het me niet echt. Misschien is dat een goed teken?
Ik merk ook dat ik al deze brieven schrijf om je zo dicht mogelijk bij me te houden en dat is het enige wat ik wil. Andersom geldt ook: zo gauw ik stop met schrijven om iets anders te gaan doen dan je digitale fotocollectie verder opschonen, moet ik je een beetje loslaten en dat wil ik niet. Misschien dat daarom lezen me niet lukt en bekende muziek me meer tegenstaat dan luisteren naar onbekende nummers. Het trekt allemaal de aandacht weg van jou. Er komt vast een moment dat ik me geen verrader meer voel aan jou en je nagedachtenis, maar dat is nu nog niet.