Dag mam,
Toen ik met vier bananendozen voor je deur stond en zelfs je oude witte fietsje nog aan het bankje vaststond, moest ik weer huilen. Er lijkt niet zoveel veranderd. Tot ik de deur open doe.
Het gaat steeds muffer ruiken, omdat er niet meer gelucht wordt. In de verte zou je nog kunnen denken dat je aan het verhuizen bent, maar dat is allang gebeurd. Je bent nu alleen nog herinnering en laat ons je rommeltje opruimen.
Boeken inpakken
Er lag veel post aan ‘De Erven’ op de deurmat, maar veel te erven is er niet. Het opzeggen van instanties lijkt goed gelukt. Nu maar even verder met boeken inpakken. Als ik de voordeur open laat, tocht het een beetje door. Niemand kan jou nog komen stelen. De wandklok tikt rustig verder tot ook daarvan de batterij leeg is. Jij hebt alle tijd.
Business as usual
Wat me opvalt, is dat niemand meer iets van zich laat horen, behalve Tony. Business as usual en dat na drie weken ! Zij hebben hun moeder niet verloren en aan je andere kinderen heb ik geen behoefte. Hoop binnenkort wel naar je zus Clara te gaan.
Ordeloze bende
Heb al je boeken ingepakt in acht bananendozen, inclusief je lukrake verzameling Suske en Wiskes, die je waarschijnlijk voor de kleinkinderen had bewaard. Blij dat ik samen met jou al eerder een paar dozen had opgeruimd. Alles gaat naar ‘de Arm’, omdat de Boektiek moeilijk doet over een dergelijke ordeloze bende boeken. Het aantal nog te ontwarren foto’s lijkt onder de 100.000 gezakt. Vrijwel alles van lage resolutie gooi ik weg, tenzij ik aan de naam zie dat het een bijzonder familiekiekje zou kunnen zijn. Meestal is het dan een slechte zwart-witscan.
Opschrijfboekjes
Je gebruikte je scanner veel, maar kende blijkbaar de optimale instellingen voor foto’s niet. Je schreef mijn aanwijzingen ook niet op, of in een boekje dat je niet meer kon terugvinden. In een kast op je slaapkamer vond ik een agenda, een kast in je woonkamer ligt vol opschrijfboekjes. Ik blijf er maar vanaf en laat het de meiden uitzoeken. Terwijl ik bedenk dat ik niet zou willen weten wat erin staat, ga ik er nu toch een paar doorbladeren. Bij de eerste uit 2007-2008 met een afbeelding van Ché Guevara erop in het rood (helemaal jouw kleur, net als de Ché-kussens die je in de hospice had), houd ik het alweer voor gezien
Mooi handschrift
Lastig te lezen, zo door de lijntjes heen geschreven, hoewel je een mooi handschrift had. Ik wil het eigenlijk niet weten en toch weer wel. Was je bang voor het leven? Waar had je verdriet om? Om jezelf, je ouders, om ons?
Lukrake aantekeningen
De Ché-agenda bevat de gekste verzameling aantekeningen: recepten, welke kaart met welke afbeelding je naar je broers en zussen stuurde, een uitleg over wat inflatie is en de formule van water. Hoewel je niet erg maatschappelijk betrokken was, wilde je als ex-onderwijzeres blijkbaar wel grip krijgen op de wereld om je heen. Halverwege houdt het geschrijf ineens op. Waarschijnlijk gebruikte je vanaf dat moment weer een nieuw opschrijfboekje. Waarschijnlijk was je deze even kwijt.
Versleten
De agenda uit 2011, waarin ook adressen en telefoonnummers staan, oogt alsof hij vele jaren is gebruikt. De neplederen kaft is versleten en vaal. Ook hier weer lukrake aantekeningen en weetjes: hoeveel keer de aarde in de zon past of hoe een dvd te branden vanaf videocamera. In elk geval te bewaren.
Ida Sipora
Heb de biografie over Ida Sipora gevonden. Hij stond voor het grijpen op een plank aan het hoofdeinde van je bed. Ga hem proberen te lezen, omdat jij het verhaal zo mooi vond, hoewel het niet mijn genre is. De biografie over Mussert, de enige die ik ooit las, heb ik niet teruggevonden. De NSB-verkiezingsposter die ik ooit van je kreeg en nu nog bij het raam hangt, wordt vervangen door het Trichtse wandkleedje en op de plek waar Che hing, komt Zicht op Oudewater, geschilderd door jouw vader.
Heb zo hard als ik durfde, vanwege de buren ‘mama’, ‘mama’, ‘mama’ geroepen. Het heeft niet geholpen, je bent niet teruggekomen.
Tot later mam,
Tuur
PS: Nu je muren kaal worden, zie ik pas hoe uitgewoond je huisje was; verf afgebladderd, ook naast de trap: renovatie dringend gewenst. Zelfs het linoleum ligt er al 30 jaar. Bij het inpakken van je boeken begon er plotseling een Furby te praten: blijkbaar had ik iets omgeschopt.
Die Furby’s vond je leuk en ik ook. Ze waren voor de kleinkinderen, maar je hield ze zelf. Ik kreeg een Duitssprekende van je. Doet het net meer, omdat de batterijen uitgelopen zijn. Aan alles komt een eind, mam.