Lieve mam,
Gisteren heb ik voor het eerst geen brief aan je geschreven, alleen eerdere herschreven en online gezet. Vannacht mezelf voorgehouden dat het je tijd was en dat ik moet accepteren dat ik er nauwelijks voor je was in je laatste levensmaanden, kortom moet aanvaarden dat je er niet meer bent.
Vandaag ben ik op weg naar Texel. Ik voel er niks bij, maar misschien komt dat nog als de zon gaat schijnen. Half tien fietste ik al langs de Waddenzee. Een brede streep zonlicht komt naar me toe over het water, waarop Jezus kon lopen, misschien. De golven klotsen tegen het basalt, maar ik had even goed mijn dag kunnen verslapen of met Tony meegaan naar een festivaldag van de SP. Waarschijnlijk was dat beter geweest dan in mijn eentje Texel rondfietsen.
Eenzaamheid benadrukken
Lia heb ik niet meegevraagd en met je jongste wil ik nooit meer iets te maken hebben. Ik maak er het beste van, mam. Het beste is met de boot van 12.30 teruggaan, want het enige dat ik hier doe, is mijn eenzaamheid benadrukken en als ik jou enigszins zinvol wil overleven zal ik onder de mensen moeten komen. Naar Texel gaan of mijn dag verslapen: het is momenteel om het even.
Verjaardag
Ook nog de verjaardag van je jongste kleindochter vandaag. Je was altijd zo trouw met het sturen van kaartjes en het geven van cadeautjes. Het zijn dit soort kleine dingen die je dood onvoorstelbaar maken. Volgend jaar op jouw verjaardag kan ik hooguit nog ergens wat van je as verstrooien. Op dit moment stel ik me voor dat ik dat ga doen aan het vennetje bij vliegveld Hilversum waar je Bert hebt ontmoet, en misschien binnenkort bij Hooge Hoeven 34 waar je ooit woonde. Ik heb goede herinneringen aan je rijtjeshuis en je goede zorgen. Het zal in 1988 geweest zijn dat ik uit mijn studentenkamer werd gezet en bij jou op zolder sliep en zelfs een studeerkamer bij je had.
Onze liefde kopen
Moest ook weer huilen onderweg. Meer dan ooit besef ik dat je levenslang geprobeerd hebt de liefde van je kinderen te kopen, zonder er ooit iets voor terug te vragen. Om je schuldgevoel over een mislukt huwelijk te dempen en je lage zelfbeeld te compenseren met offerbereidheid. Jouw liefde was altijd onvoorwaardelijk naar ons alle vier. En we zagen het niet. We wisten alleen hoe we je schuldgevoel en je lage zelfbeeld moesten uitbuiten. Bij mij maakte je schoon tot het lichamelijk niet meer ging en kookte je tot een jaar voor je dood. En er stond een beetje computeronderhoud tegenover. De meiden hadden je nog minder te bieden. Alleen met je jongste zoon was je relatie waarschijnlijk min of meer in evenwicht. Het doet me zoveel pijn mam, dit nu allemaal te beseffen, maar ergens over praten, konden en deden we niet. Hoe moet ik jouw dood leren accepteren als ik het niet kan bevatten dat je er niet meer bent? Goede vraag voor een psycholoog, lijkt me.
Tot later mam,
Tuur
PS: Ook is me ook duidelijk geworden waarom Theo jouw jongste zoon heeft uitgekozen als enig-kinderfgenaam. Om alle anderen succesvol een hak te kunnen zetten door hen te onterven, moest hij zijn vermogen noodgedwongen nalaten aan iemand met een gelijk moreel besef. Hij zal er de uitdrukkelijke voorwaarde aan verbonden hebben dat je jongste zoon ons niet mocht laten meedelen. Theo kennende is dat notarieel vastgelegd. Het verklaart ook de agressie van je jongste zoon als ik het delen ter sprake breng. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat Robert ons zou laten meedelen? In tegendeel: hij dreigt alsnog met rechtszaken tegen zijn zussen om jouw schamele beetje spaargeld, maar dat is bluf om mij de mond te snoeren. Ik ben blij dat ik hem zijn deel van jouw spaargeld heb teruggegeven. Het kwam mij niet toe en het is besmet geld, net als zijn erfenis.