Lieve mam,
Schoolvriendinnetje Ida sinds lang even aan de lijn gehad. Ze had zowaar een werkende mobiel. Ze zit al zeker twee jaar in de psychiatrie, maar denkt dat ze nog begeleid kan gaan wonen, ooit. Hoop doet leven, nietwaar? Je vond haar altijd een leuk meisje en ze stuurde je trouw kaartjes voor je verjaardag en jij haar af en toe ook.
Heb verteld dat je er niet meer bent, maar ik had niet het idee dat het haar raakte. Zal wel door de psychoses en de medicatie komen.
Beetje teleurstellend dat zo’n mededeling niet meer aankomt. Je zou Ida nauwelijks meer herkennen, denk ik. Ze heeft zich in zichzelf teruggetrokken. Ze hoest veel, maar dat kan van de stress zijn. Klinkt niet goed. Maar ze hoest al veel langer, herinner ik mij. Zo dodelijk als baarmoederkanker is het niet, maar ze is nog geen 86 (dat is wel een heel wrang grapje, mam). Ik neem vaak afscheid de laatste tijd: van jou, van Theo, van je broer, je zus; het gaat maar door.
Veel liefs,
Tuur
PS: Over afscheid nemen gesproken: Ik heb het fotoboek van mijn teckelvriendje van lang geleden in een container gegooid. Ik wilde er eerst een ritueeltje van maken, omdat ik het bijna dertig jaar bewaard had, maar jouw dood maakt dat overbodig. Ik heb Bobo’s riempje opgehangen naast een rode zakdoek van Bert en het rode zadeldekje dat op je fiets zat. Een plukje haar van jou dat Carine me heeft gegeven, een krulletje van Bert, gevat in een medaillonnetje, samen in een blikje gedaan. Misschien wil ik jouw lokje nog wel in een kokertje doen, maar dan zal ik voor het eerst van mijn leven een kettinkje moeten gaan dragen. Dat kokertje moet wel van doorzichtig kunststof zijn en vooral verliesbestendig. Dan kan ook de gouden ring eraan die je van Bert hebt gekregen.
Je moet wel veel van hem gehouden hebben. Op zijn medaillonnetje staat 1959, dat is vier jaar na jullie eerste ontmoeting en hij heeft dan al een kind bij een ander. Wat ongelooflijk verdrietig is het idee dat je jaren op hem bent blijven wachten, terwijl hij jou aan het lijntje hield. Pas toen ik er was, en je afgewezen werd, geloofde je er niet meer in. Dat jij hebt moeten overlijden om afscheid te kunnen nemen van een hondje, ook al was hij elf jaar mijn trouwste metgezel, zegt veel over jou en mijn liefde voor hem. Uiteindelijk weet ik wat het zwaarst weegt.
Veel liefs,
Tuur