Lieve mam,
Ik had nog niet geschreven vandaag. Gisteren veel gehuild, tijdens en na het opruimen van je huisje. Gelukkig kan ik af en toe wat kwijt bij een psychologe die eigenlijk iets aan mijn slapen zou moeten doen, maar dat vind ik nu niet belangrijk.
Ik vond weer je overpeinzing dat ik te vroeg geboren werd en jij je afvraagt waarom ik je schoot te vroeg verlaten heb. Ik moest er weer om huilen en dat blijft misschien wel zo. Er spreekt boetedoening en schuldgevoel uit. Schuldgevoel dat je ook met me deelde en waarvan ik wel eens het idee had dat je het aan mij wilde overdoen door er telkens weer over te beginnen.
Schuldgevoel
Schuldgevoel waarvan je dochters zo fantastisch gebruik hebben gemaakt. Als ik Charléne erop zou aanspreken, zou ze uiteindelijk misschien nog wel toegeven dat ze je veel verwijten heeft gemaakt. Als ik Carine zou zeggen dat ik vind dat ze jou nog gewiekster in de tang heeft genomen dan Theo door achtereenvolgens handen, kleinkinderen en weer honden bij je achter te laten, je huis te confisqueren en van je AOW te vreten, dan zou ze me alleen maar glazig aankijken en iets zeggen als: ‘Ze vond het leuk hoor’ en ‘Ze had tenminste iets te doen’. Allemaal zelfrechtvaardiging en geen zelfreflectie. En waarschijnlijk was het ook echt zo dat je, zonder de impulsen van je oudste dochter, te weinig te doen had.
Verwijtgedrag
Charléne spiegelt zich sowieso alleen aan anderen; haar verwijtgedrag kan onomstotelijk bewezen worden. Moet ik wel je e-mail doornemen. Hoewel ik bang ben voor wat ik zal aantreffen, ga ik het zeker lezen en aan deze brievenreeks toevoegen.
Moederskindje
Als je huisje eind augustus is ontruimd, ga ik waarschijnlijk even naar Duitsland. Aan de waddenkust voel ik me thuis en veilig, zoals je weet. Nu jij er niet meer bent, heb ik in Utrecht niets meer te zoeken, behalve mijn veilige appartementje. Jammer dat het in september al weer vroeg donker is. Het ergste lijkt me dat ik je dan niet meer kan bellen: als ik me vroeger alleen voelde, hoefde ik jou maar te bellen en het was weg. Ik belde je sowieso bijna elke dag wel even, moederskindje dat ik was. En nu zit ik ermee, want huil elke dag om je.
Filmpjes en jouw stem
Heb je mooie foto waar je zo onbezorgd op lacht op-de-pont-van-Culemborg, ingesteld als profielfoto op mijn computer. Zo kom je elke dag even voorbij. De originele foto ga ik ophangen vanaf het moment dat ik je elke dag kan zien, zonder te gaan huilen. Zover is het nog niet. Je foto zit al wel in de telefoon, zodat ik af en toe naar je kan kijken. Kan ook altijd de filmpjes bekijken die op je weblog staan: Jij over de buurvrouw die ook kanker had, Henry Netto, jij op het besneeuwde strand van Callantsoog, op de Linge en pluisjes blazend met je kleinzoon. Dan hoor ik ook je stem even. Het filmpje in winters Callantsoog, waar je vrolijk was, fris opgemaakt en een mutsje ophad, raakt me het meest. Je leek zo onbezorgd en dat komt nooit, nooit meer terug.
Follow your heart
Het mooiste van vandaag: ik vond een foto van jou en Clara uit september 2024 waarop je je zwarte T-shirt droeg met de tekst: ‘FOLLOW YOUR HEART’ erop. Om de teksten ging het je niet, volgens mij. Alleen dat de T-shirts lang waren en lekker zaten. Op de foto lachte je, misschien als een boer met kiespijn, misschien omdat je vond dat dat zo hoort, of gewoon omdat je met je zus was. Het was waarschijnlijk een van de laatste keren dat je erop uit ging. Je wist toen al dat je nog maar kort te leven had en hij is zelfs gemaakt nadat ik je stiekem gefilmd had in augustus.
Tot later mam,
Tuur
PS: Ik denk elke dag bijna niets te schrijven te hebben en dan wordt het toch een lange brief.