Lieve mam,
Ergens rond 1990 had je een zwarte vriend. Ik vond een brief van hem tussen je spullen. Een bluesmuzikant en hij was een stuk jonger dan jij. Alle kans dat we hem ontmoetten tijdens een festival waar we samen heen gingen in die tijd. Je was gescheiden en in een ‘licht-wilde periode’ aangeland. Zo zag je er ook wel uit met je henna-rode haar en je armbanden om.
Keith Dunn heette hij en omdat je nu eenmaal niets voor jezelf mocht hebben, pikte je jongste dochter hem van je af. Kon hij, als echte macho, mooi van twee walletjes eten en je dochter kreeg de bevestiging waar ze een leven lang naar op zoek was. De verhoudingen hersteld: jij moeder en 25 jaar ouder dan zij en ze had gedaan wat je dochters onderling ook deden, elkaars vriendjes inpikken. Daarvan beschuldigen ze elkaar, voor zover ik weet.
Verkrachting
Je mocht echt niets voor jezelf houden. Je jongste dochter zou voortgekomen zijn uit een binnen-huwelijkse verkrachting. Althans, zo verdedig je je tegen Charléne’s beschuldiging dat ze ‘ongewenst kind’ zou zijn. Dat kan waar zijn. In de loop van de jaren claimde je dochter meermaals verkracht te zijn. Altijd door ‘foute vriendjes’. Ik weet er zelfs nog een naam bij en je leed destijds met je dochter mee. Omdat deze beroepsmuzikant hiervoor nooit veroordeeld is, past het mij hier slechts zijn initialen te noemen: HV. Ik geloof dat binnen-relationele verkrachtingen voorkomen. Heel veel zelfs, net als binnen-huwelijkse, zoals jou is overkomen. Alleen denk ik dat je dochter met deze claim vooral de bedoeling had door jou voor ‘vol’ te worden aangezien. Moeder en dochter: beide verkracht door slechte kerels. Zo kon ze eindelijk uit de schaduw van haar oudere zus treden en op gelijke voet met jou komen te staan. Het is niet gelukt: Carine hield levenslang de manipulatieve overhand.
Tot later mam,
Tuur
PS: Voor het eerst lijkt er iets van emotionele afstand naar jou te ontstaan. Ik moet al moeite doen om precies terug te halen wat er in de hospice is gebeurd en als ik eraan denk hoe kwetsbaar je was in het grote hospice-bed met luierbroekje aan en je bleke koppie, dan hoef ik niet meteen weer te huilen. Ik hoop dat dat een goed teken is, maar tegelijk voel ik me er bijna schuldig over. Gisteren keek ik voor het eerst weer de voetbalsamenvattingen.
Vandaag je laatste spulletjes verdeeld: een map vol kindertekeningen voor Carine en een doosje met brieven en twee handleidingen voor brandwachten, geschreven door je vader, waarvan één met de hand. Ik hoop dat je zus Clara, er blij mee is.