Ik wil je zo graag dicht bij me houden door met je bezig te zijn en je nalatenschapje goed te bewaren, maar ik weet zeker dat je niet zou willen dat ik hele dagen om je huil. Ik weet niet of het lukt om dat te veranderen. Dan zal ik toch eerst weer dingen ‘leuk’ moeten gaan vinden, maar ik kan ze niet meer met je delen en alleen dat maakt al dat ze niet leuk meer zijn.
Buitenland
Als je huisje straks ontruimd is, wil ik weer eens naar Duitsland gaan. Misschien ben je daar verder weg dan in Utrecht, maar ik kan je nooit meer bellen om te zeggen hoe het is, wie ik heb ontmoet en wat ik heb gedaan. Ik zal je blijven schrijven mam, tot ik ben uitgerouwd. Of ik ga ermee door, zodat het een soort dagboek wordt. Dat weet ik nu nog niet.
Ik voel me zo alleen, mama. En nu moet ik weer bijna huilen. Ik ga nu even testen of mijn filmpje werkt op je weblog en dan een paar uur slapen.
Liefs,
Tuur