Lieve mam,
Vandaag wist ik niets te schrijven. Tot ik bij het opschonen van je laptop een recept van je tegenkwam. Gewoon een schermafdruk ergens van internet geplukt. Iets met tonijn uit blik en kappertjes.
Van beide ben ik geen fan. De tonijn verving je de laatste jaren door makreel. Ik moest erg huilen, omdat het me eraan herinnerde dat je eens per week voor me kookte, ongeveer tot je kankerdiagnose. Daarna hebben we de oude gasoven weggedaan en een elektrische tweepitter gekocht.
Diepvriesmaaltijden
Koken wilde je niet meer, ook niet voor mij. Het leek alsof je je voorbereidde op het einde, zonder dat ik het doorhad. Je stapte over op diepvriesmaaltijden voor in de magnetron. Je at er steeds minder van, begreep ik en echt lekker vond je ze niet. Samen met een aparte vriezer en losse koelkast knapte je keuken erg op toen je van het gas af was. Je liet het gas steeds vaker aanstaan.
Spinazielasagne
Vele jaren kookte je voor me: vooral je spinazielasagne en mie met zeevruchten vond ik fantastisch. Je volgde nauwgezet de recepten, omdat je van jezelf vond dat je niet goed kon koken. Je rook en proefde de laatste jaren ook steeds minder. Je rook zelfs niet dat je oudste dochter rookte als een ketter en stonk als een asbak. Je wist het wel en je maakte je altijd zorgen over kanker en zo meer. Als hypochonder doe je dat. Uiteindelijk stierf je er zalf aan. Je baarmoeder werd je fataal, waarmee je je parasitaire dochters gebaard had. Je bent nu eindelijk vrij
Uit liefde
Ik kon meestal twee dagen met het eten vooruit. Zelf maak ik die recepten niet: ik houd er niet van ze te volgen en speciale inkopen te moeten doen. En hoe vaak ik ook zei dat het echt niet altijd hoefde, je deed het toch trouw elke week. Tot je niet meer kon en alle energie voor jezelf nodig had. Deed je het gewoon uit liefde of voelde je je verplicht een schuld in te lossen?
Bedankt voor alles mam,
Tuur
PS: Hoewel het vandaag iets beter lijkt te gaan: ik luisterde muziek, zonder het meteen weer uit te zetten, moest ik toch weer kort huilen. Heb met Tony gefietst, maar kan het nooit meer met je delen, je nooit meer iets vertellen. Het blijft niet te bevatten dat je er niet meer bent.