Lieve mam,
Ik heb een nieuw weblog voor je gemaakt. Hierop ga ik alle brieven posten die ik aan je schrijf. Ben benieuwd hoe lang ik hiermee doorga. Misschien tot ik ben uitgehuild, misschien nog jaren als vervanging voor de gesprekken die we hadden als ik een borrel bij je kwam drinken.
Misschien blijf ik je langs deze weg wel al mijn avonturen vertellen. Ik kan altijd schrijven, ook op de smartphone. Mocht het ooit goed genoeg zijn voor een boek, dan zal deze berichtenreeks op een dag tot een afronding moeten komen, maar voorlopig is dat nog niet. Het zou nu al een dik boek worden, denk ik, maar er zitten aardig wat herhalingen in. Met name over wat je dochters je hebben aangedaan. Dat blijft pijn doen, met name dat ik niet heb geprobeerd je tegen hun manipulaties te beschermen.
Ik ben heel benieuwd wie dit weblog gaat vinden. Dat zal van het algoritme van meneer Google afhangen, denk ik. Onze achternamen staan er niet in en ik heb de namen van je drie jongere kinderen veranderd. In elk geval hoop ik dat het voorlopig onder ons blijft, al was het maar omdat ik me zo eindelijk jouw enig kind kan voelen.
Tot later mam,
Tuur
PS: Plotseling stond Erik van jouw “Big hug” voor de deur, vol goedbedoelde adviezen: ‘Dat ik verder moest’, leuke dingen moest gaan doen en ‘De wrok achter me laten ten aanzien van je andere kinderen’. Goed bedoelde adviezen, maar het enige dat ik wilde, was verder gaan met jouw weblog. Ondertussen maakte hij zich zorgen over de wrijving tussen zijn eigen zoons. Ik moet mijn eigen weg hierin gaan en dat is voorlopig jou zo dicht mogelijk bij me houden door je te schrijven. Ik hield mijn tranen in tot hij de deur weer achter zich dichtsloeg.