Lieve mam,
Heb voor het eerst een hele dag niet om je gehuild en voelde ook geen aandrang. Het zal wel weer komen als we je huisje gaan ontruimen.
Vandaag is het de verjaardag van de buurvrouw, de sterfdag van je enige liefde, Bert en ben je er al ruim twee weken niet meer. Het gemis van de zondagavondborrel met een babbeltje is er nog niet, de grote leegte: ‘Het ravijn van nooit meer’ voel ik ook even niet. Ik kan nog elke dag met je bezig zijn, misschien is daarom het gemis nog niet zo groot.
Doublures verwijderen
Alle instanties zijn opgezegd; alleen Eneco moet nog. Begonnen alle doublures van je laptop te halen met een speciaal zoekprogramma. Sommige dingen staan er wel 10 keer op en van een aantal filmpjes die je van dvd naar je computer had gekopieerd, heb ik bekeken of ze dubbel waren. Van alle schermafdrukken die je van stilstaande filmbeelden hebt gemaakt, kan ik zelfs met behulp van het programma niet bepalen of ze dubbel zijn. Ze hebben vaak dezelfde omvang en dezelfde naam. De beeldkwaliteit is slecht en korrelig. Je maakte ze waarschijnlijk om iets te doen te hebben. Ik was er nooit blij mee als ze me toemailde. Het waren geen uitingen van artisticiteit, maar van onkunde in mijn ogen. Nu ik zie hoeveel screenshots je hebt gemaakt, denk ik ook dat je je verveelde. Zeker in de winter, als er geen insecten te fotograferen waren. Je kon dan alleen naar de botanische tuinen en dat deed je dan ook. Of je oppashond annex handenbinder fotograferen.
Puinhoop
Een enkele keer bekijk ik een screendump, maar dan gooi ik ze weg. Je hebt er zo aandoenlijk veel tijd in gestopt, ook in een poging je wanorde zelf op te schonen. De puinhoop werd er alleen maar groter door.
Ik begrijp nu pas wat je al die uren achter je laptop deed. Zelfs met behulp van een zoekprogramma is het een enorme klus voor mij om de doublures uit je fotocollectie te halen, laat staan er enige orde in aan te brengen. Dat gaat niet meer lukken, denk ik. Als het ver genoeg is opgeschoond, krijgen je drie andere kinderen en je zus een usb-stick met je spulletjes, en moeten ze maar zien wat ze ermee doen.
Tot later, mam
Tuur
PS: Je voormalig echtgenoot Theo heb ik, kort voor zijn dood gevraagd wat zijn beste herinnering was. Waarom heb ik dat bij jou niet gedaan? En ook niet of je in tevredenheid op je leven kon terugkijken? Te confronterend waarschijnlijk, zowel voor jou als voor mij. Pas op de drempel van de hospice leek je te aanvaarden dat je leven voorbij was en was je uitgehuild. Ik vind het wel heel jammer dat ik deze antwoorden niet heb. Misschien weet Clara iets meer.
Ook tijdens het schrijven hiervan hoefde ik niet te huilen.