Heksenhanden (brief aan mijn moeder)

Lieve mam,

Je bent er al twee weken niet meer. Het is als gisteren dat ik je bleke koppie naar links gedraaid op het kussen zag liggen, terwijl je bewegingloos op je rug lag, zoals de laatste twee dagen toen je langzaam van ons wegging en je er zo hulpeloos bij lag in je luierbroek, met je dikke buik en opgezette been vol van vocht en kanker, terwijl je verder zo dun was geworden, omdat je niet meer at. De kanker vrat je ondertussen van binnenuit op als de smerigste parasiet die er bestaat.

Pas kort voor de uitvaart zag ik je in je rieten mand liggen en hoe je bleke heksenhanden had gekregen met lange dunne vingers. Je zus Clara was het ook opgevallen. Heel even raakte ik je haar aan en voelde hoe koud je was. Doordat je mooi was opgemaakt, herkende ik je nog en vond de aanblik niet eng, zoals bij mijn schoolvriend Benno. Hij kwam vroeger graag bij ons, omdat je aandacht voor hem had.

Backup
Heb bijna een tweede back-up van je laptop gemaakt, zodat ik er ééntje kan opschonen. Je hebt alles er vier keer opstaan. Ik heb ook je mooiste foto’s van je Facebook-profiel gehaald om ze op je weblog te zetten. Dan vindt Google-afbeeldingen ze straks ook weer terug. Bezig zijn met je nalatenschap en het goed laten zien op internet, is het enige wat ik nog belangrijk vind, omdat ik wil dat je voortleeft, ook al was je geen BN’er. Ook op Facebook staan veel foto’s dubbel trouwens. Ik moet nog steeds veel huilen, bijvoorbeeld toen ik je profielfoto’s uit het begin terugzag. Ik mis je zo erg mam. Carine zei vandaag ook dat ze zich eenzaam voelt, maar zij liep dan ook de deur bij je plat, omdat ze er belang bij had: om zich vol te vreten van jouw AOW en haar honden bij je achter te laten. Jaren geleden moest je al haar Ziggo-abonnement overnemen, terwijl je bij KPN veel goedkoper uit was, maar ja: ze kon het abonnement niet opzeggen, dus draaide jij als goede moeder voor de kosten op. Dat heeft je in een jaar of tien tijd een paar duizend euro gekost. Waarbij ik ook zo eerlijk moet zijn te melden dat ze je later aan extra huursubsidie heeft geholpen, waar je recht op bleek te hebben. Het monumentenfonds was vergeten te indexeren. Je hebt de meevaller braaf met je dochter gedeeld, want zo lagen de verhoudingen. Je had en hield niets voor jezelf. Alles voor je kinderen: de parasieten van je baarmoeder.

Dief en manipulant
Sinds jij er niet meer bent om Charléne’s verwijten te vangen, gaat ze vol op mij en Carine los. Ik heb haar e-mail en telefoonnummer inmiddels geblokkeerd, zoals ik dat eerder ook bij Carine had gedaan. Bij Léne is het definitief. Het bijleggen van onze geschillen, zoals jij graag wilde, is gelukt, zolang jij in de hospice lag. Als je huisje is ontruimd, ergens eind augustus, ga ik doen wat je stiefzoon deed: Charléne, Carine en Robert nooit meer zien. De één heeft mij rond de dood van Bert geflikt en jou een half leven lang verwijten gemaakt. Robert is een dief die de erfdelen van zijn broer en zussen in eigen zak steekt, en Carine is de manipulant die me bij je weghield.  Maar het was mijn kortzichtige en zelfzuchtige verantwoordelijkheid dat ik mijn hoofd naar haar manipulaties heb laten hangen, in plaats van haar te negeren. Hoe ze is, kun je goed zien in een stukje film waarin ik de wandelstok van opa heb gerepareerd en op maat gezaagd, een maand na je operatie. Jij liep er braaf mee te oefenen, terwijl er bij Carine alleen een sneer afkon: ‘dat er immers invalidenstokken te koop zijn.’ Ik deed moeite de stok die je speciaal had bewaard sinds opa’s dood, voor jou geschikt te maken als loophulp. Weer iemand die zich alleen maar in zichzelf kan verplaatsen.

Afgestompt
Net als mijn zogenaamde vriend Arjan, die in de afgelopen twee weken één telefoontje aan me heeft vuilgemaakt. Vincent, met wie ik heb zitten eten toen je in de hospice lag, heeft helemaal niet meer van zich laten horen, alleen gezegd: ‘dat het leven doorgaat’. Hij is arts en ondernemer en misschien daardoor emotioneel afgestompt of gewoon intelligent, maar dom, zodat hij zich alleen maar kan uiten in clichés. Ik weet dat wat ikzelf zou doen, niet mag verwachten van anderen, maar teleurstellend is het wel. De aandacht komt uit onverwachte hoek: van buren en een enkele voorbijganger. En van mijn hernieuwde vriend Tony, natuurlijk.