Dag Joke,
Ik kan alleen maar bij een jongere zus van Corry terecht. Zij is de laatste die mij als baby heeft gekend. Met mijn halfbroer en halfzussen heb ik weinig meer; feitelijk ben ik enig kind van Corry’s enige liefde. Wat ik als troost kan zeggen, is dat ik liefdeskind was.
Omdat ik geen partner of kinderen heb, voelde ik me de laatste twee maanden erg eenzaam zonder Corry. Het gaat sinds een paar dagen iets beter: minder huilen en ik lees af en toe weer wat.
Ook ik heb al meerdere vrienden verloren, hoewel ik jonger ben dan jij. Ik vind het mooi dat je volhoudt, ondanks alles.
Voor mijn moeder kwam de diagnose helaas te laat en ook daardoor was haar laatste jaar een lijdensweg. Doordat ik haar de afgelopen maanden, al vanaf haar eerste dag in de hospice, tientallen brieven heb geschreven, ben ik ook nieuwe patronen gaan zien. Mijn moeder had een angstig en afhankelijk karakter en dat leidde tot eenzaamheid, in extremis in haar laatste levensjaar.
Eigenwijs
Door Corry’s leven heen is er grif gebruik gemaakt van deze kwetsbaarheid en ik was niet in staat haar te beschermen. Ze was er ook te eigenwijs voor. Daar heb ik de afgelopen twee maanden nog het meeste verdriet om gehad.
Im kort bestek weet je nu veel over Corry. De goed verstaander heeft maar een half woord nodig, zegt men dan.
Hartelijke groet,
Arthur
—
Dag Inge,
Ik ben gelijk begonnen brieven aan mijn moeder te schrijven, waardoor ik heel nieuwe patronen ben gaan zien. Ze moet een ernstige afhankelijkheidsstoornis hebben gehad, waardoor ze zich heeft laten leven door eenieder die daar gebruik van wist te maken. Ze was ook een eenzame ziel die met de kop in het zand leefde, niet aan zelfreflectie deed en te weinig omhanden had als een ander haar niet in beslag nam.
Ik wil mijn brievenreeks te zijner tijd ook graag laten lezen door een gespecialiseerd psycholoog om uitsluitsel te krijgen. Ik doe ook veel nieuwe inzichten op, doordat ik haar nalatenschap verdeel: ze was een pure chaoot die zelfstandig geen enkele lijn in het leven kreeg. Ik schrijf al mijn bevindingen in briefvorm op, ook dat wat ik nooit met haar had kunnen bespreken. Ik was haar liefdeskind, maar onfeilbaar was ze zeker niet. Ik verkeer tussen doffe berusting en ‘het ging vandaag iets beter’.
Groet,
Arthur
Dag Joke,
Ik kan alleen maar bij een jongere zus van Corry terecht. Zij is de laatste die mij als baby heeft gekend. Met mijn halfbroer en halfzussen heb ik weinig meer; feitelijk ben ik enig kind van Corry’s enige liefde en haar. Wat ik als troost kan zeggen, is dat ik liefdeskind was. Omdat ik geen partner of kinderen heb, voelde ik me de laatste twee maanden erg eenzaam zonder Corry. Het gaat sinds een paar dagen iets beter:
minder huilen en ik lees af en toe weer wat.
Ook ik heb al meerdere vrienden verloren, hoewel ik jonger ben dan jij. Ik vind het mooi dat je volhoudt, ondanks alles.
Voor mijn moeder kwam de diagnose helaas te laat en ook daardoor was haar laatste jaar een lijdensweg. Doordat ik haar de afgelopen maanden, al vanaf haar eerste dag in het hospice, tientallen brieven heb geschreven, ben ik ook nieuwe patronen gaan zien. Mijn moeder had een angstig en afhankelijk karakter en dat leidt tot eenzaamheid, in extremis in haar laatste levensjaar, Maar het is eerder voorgekomen.
Door Corry’s leven heen is er grif gebruik gemaakt van deze kwetsbaarheid en ik was niet in staat haar te beschermen en ze was er ook te eigenwijs voor. Daar heb ik de afgelopen twee maanden nog het meeste verdriet om gehad.
Im kort bestek weet je nu veel over Corry. De goed verstaander heeft maar een half woord nodig, zegt men dan.
Hartelijke groet,
Arthur
—
Dag Inge,
Ik ben gelijk begonnen brieven aan mijn moeder te schrijven, waardoor ik heel nieuwe patronen ben gaan zien. Ze moet een ernstige afhankelijkheidsstoornis hebben gehad, waardoor ze zich heeft laten leven door eenieder die daar gebruik van wist te maken. Ze was ook een eenzame ziel die met de kop in het zand leefde, niet aan zelfreflectie deed en te weinig omhanden had als een ander haar niet in beslag nam. Ik wil mijn brievenreeks t.z.t. ook graag laten lezen door een gespecialiseerd psycholoog om iets van uitsluitsel te krijgen. Ik doe ook veel nieuwe inzichten op doordat ik haar nalatenschap verdeel: ze was een pure chaoot die zelfstandig geen enkele lijn in het leven kreeg. Ik schrijf al mijn bevindingen in briefvorm op, ook dat wat ik nooit met haar had kunnen bespreken. Ik was haar liefdeskind, maar onfeilbaar was ze zeker niet. Ik verkeer tussen doffe berusting en “het ging vandaag iets beter”.
Groet,
Arthur