Lieve mam,
Alles is opgezegd. Het laatste zal zijn: de meterstanden doorgeven van gas en licht, eind deze maand. Dan zijn je maatschappelijke sporen vrijwel uitgewist. Rest nog je bankrekening. Die zal ik nog even moeten aanhouden, bijvoorbeeld voor de afboeking van mogelijke zorgkosten. Daarna leef je alleen nog voort in mijn gedachten en een tijdje op internet.
Je selectie foto’s zet ik nu op een paar van de 35 usb-sticks voor je drie andere kinderen en je zus Clara. De laatste rekeningen zijn betaald; je huisje is bijna opgeleverd. Eindelijk, eindelijk, eindelijk kan ik Carine, Charléne en Robert in de ban doen en hun telefoonnummers en mailadressen blokkeren. Kortom, hen voor altijd achter me laten, zoals je stiefkinderen Peter en Niki al lang geleden hebben gedaan. Jij bent er niet meer als bliksemafleider of om zachtjes te bemiddelen. Jij bent dood; zij zijn dood. Wat mij betreft een opluchting, zoals de dood van mijn verwekker, Bert, een opluchting voor me was. Het spijt me mam, dat het zo moet gaan. Ik neem afscheid van drie mensen, tot wie ik veroordeeld was via jou; mensen met wie ik voor het laatst als adolescent een zekere verwantschap voelde.
Enig kind
Dat alles is nu verleden tijd, man. Ik ben nu echt enig kind en ga dit vanaf nu voeren als een geuzennaam. Vanaf nu ben ik enig kind van jou en Bert, met alleen maar halfbroers en halfzussen met wie ik geen band meer voel. Daarmee doe ik de waarheid geen geweld aan en jou geen pijn meer. Zou je nog geleefd hebben, dan had ik deze stap niet gezet, al was het maar om jou te sparen.
Veel liefs,
Tuur
PS: Sinds een paar dagen gaat het iets beter. Heb alweer wat muziek geluisterd en huil minder.
Ben bij je zus Clara geweest en leverde er een bakje foto’s af. Onderweg verloor ik een aantal mappen over het werkzame leven van je vader die jij consciëntieus bewaard had. Ik dacht dat ze voor Clara niets waard zouden zijn, maar toen ze via het politiebureau opdoken en Clara ze doorgenomen had, bleek haar beeld van opa flink bijgesteld. Ze zag, behalve de brombeer en huistiran, ook ineens de hardwerkende huisvader in hem die door zelfstudie probeerde hogerop te komen op de brandladder. Goed dat je dit bewaard hebt, mam! En had Carine ongelijk die tegen me zei dat Clara geen belang zou stellen in dit soort persoonlijke historische documenten. Zij vult sowieso voor anderen alles in. Dat heeft ze bij jou gedaan en wat je jongste zoon betreft, meent ze zeker te weten dat hij geen belang stelt in jouw as. Typisch voor de rasmanipulant. Mij leken opa’s eerste arbeidscontract van na de oorlog met jaarwedde en ontslag uit militaire dienst ook van weinig betekenis. Meer heb ik er dan ook niet van gezien. Dan te bedenken dat ik twee leerboeken voor aspirant-brandwachten van je vaders hand heb weggegooid. Twee dezelfde, maar toch. Gelukkig vond ik op de valreep nog een handgeschreven exemplaar dat naar Clara kon.