Lieve mam,
Je ex-echtgenoot, Theo ben je altijd blijven haten op instigatie en opgestookt door je dochter die niets anders heeft dan levensangst, de sigaret en rancune om zich aan vast te klampen. Dat moest jij dus ook doen. Toch hadden Theo en jij af en aan contact de laatste jaren; je stemming over hem wisselden als het weer. Jullie begrepen nog even weinig van elkaar als vroeger. Waarschijnlijk moest het allemaal stiekem en stilzwijgend in je eigen huis, zoals de gemiddelde man porno kijkt. Je dochter gebruikte immers vrijelijk haar sleutel. Ruimte voor jezelf had je niet.
Oneerlijk verdeeld
Sinds 30 jaar was ik weer eens in het ouderlijk huis van mijn vriend Joris, die jou als “knorrig” omschreef toen ik hem vertelde dat je er niet meer was. Joris’ moeder is 92, doet aan kanoën, rijdt nog auto en kookt nog zelf, ook voor de twee zoons die ze heeft. Het is oneerlijk verdeeld in de wereld, mam.
Rivaliteit
Tussen neus en lippen door viel me op dat ook tussen de twee broers een milde rivaliteit speelt om moeders aandacht. Ondertussen waren ze samen aan het klussen in het ouderlijk huis. Maar Joris’broer meldde en passant dat Tim ‘250 keer per jaar bij moeder eet en dat moeder “het meestal eenvoudig houdt” als Bas een keer komt eten. En dat 250 keer “een milde schatting is.” Joris’ verweer: “dat hij gen vaste relatie heeft en Jeroen wel”. Gezien de wraakzuchtige rivaliteit tussen je dochters, is dit peanuts natuurlijk, maar toch: “De goede verstaander, heeft maar een half woord nodig.” Het verbaasde me en ook dat Joris niet luisterde, mij onderbrak, en door ons heenpraatte om zijn eigen verhaal voorrang te geven. Zo kende ik hem niet en is dit voor hem wellicht kenmerkend gedrag in een veilige omgeving. Weer wat geleerd, net als de patronen die ik bij jou ga herkennen nu ik je deze brieven schrijf, bijvoorbeeld dat je zelden regie in het leven hebt genomen, zelfs niet op je sterfbed.
Veel liefs,
Tuur
PS: Mocht het waar zijn dat er al iets van berusting aanstaande is, dan ben ik sinds de dood van mijn beste vriend veel sterker geworden. 30 jaar geleden begon ik met huilen en dat deed ik tien jaar later nog. De verdoving en totale desinteresse, zoals nu, herinner ik me niet. In tegendeel, ik ondernam van alles om “te vergeten”. Dat lukt nu niet. Ondanks dat, ben ik emotioneel waarschijnlijk veel stabieler dan toen, volwassener ook door de liefde die ik in de tussentijd ervaren heb. Misschien hoef ik toch niet zo bang te zijn om me nog eens te hechten.